Smithers is een stad van ongeveer 5500 inwoners die ongeveer halverwege de grotere steden Prince George en Prince Rupert ligt. Er zijn verschillende winkels te vinden, een ziekenhuis, een bioscoop en natuurlijk veel vestigingen van fastfoodrestaurants als A&W, McDonalds, Wendy etc. Voor boodschappen kun je goed terecht bij een winkel als Safeway, zeg maar de Nederlandse Jumbo. Wat wel opvalt is dat de supermarkten hier vaak veel ruimer zijn opgezet.
Donderdagochtend deden we wat boodschappen en gingen ook het centrum nog even in, waar het gebouw van de Canadese veteranen opviel door de mooie muurschilderingen.
Donderdagmiddag stapte ik op door de Teresa achtergelaten fiets om een rondje te maken over Woodmere road, de weg achter Round Lake road. Daarvoor moet je eerst stevig klimmen, maar ongeveer op de helft van de route wordt je dan getracteerd op schitterende uitzichten, ook op Round Lake wat je beneden in diepte ziet liggen.
Het tweede stuk van de route is alleen maar afdalen. Het is natuurlijk uitkijken, de gravelwegen zijn niet altijd vlak, af en toe zit er wel eens een diep gat in de weg, maar ik weet alle obstakels te ontwijken en door gedoseerd gebruik te maken van de remmen daal ik niet te snel af.
Op het einde van de weg wacht de highway en dan is het nog vier kilometer tot Round Lake road om het rondje te voltooien.
Ik rem af en wil afstappen als het gebeurt. Het voorwiel blijft staan in een diep gat en ik vlieg over het stuur heen en land plat om mijn gezicht op de weg. Mijn bril is kapot, het linkerglas is flink bekrast en mijn loopt over het gravel.
Gelukkig stoppen er meteen enkele auto’s en de berijders daarvan helpen me voorzichtig overeind. Een vrouw vindt dat ik naar het ziekenhuis moet en ze biedt meteen aan me daar heen te brengen. Samen met de andere chauffeur laadt ze de fiets in haar auto, geeft mij een schoon shirt om het bloed in mijn gezicht af te vegen en ze brengt me tot binnen in het ziekenhuis en blijft bij me tot Cor die toevallig die dag in het ziekenhuis werkt bij me is. Samen gaan ze even naar buiten om de fiets over te laden en als zeker is dat ook Janita en Judy onderweg zijn gaat ze pas weg.
Ik zit dus de rest van de middag in het ziekenhuis, maar gelukkig blijkt dat het allemaal meevalt, de wond hoeft niet gehecht en ook mijn neus is niet gebroken zoals de arts eerst vreesde. Hij bekijkt ook mijn fietshelm en concludeert dat die zijn werk goed gedaan heeft. Zonder die helm had het volgens hem een stuk slechter kunnen aflopen. Ik krijg een tetanus injectie, een Canadees vaccinatiebewijs, desinfecterende zalf voor op de wonden en het advies het de eerste dagen rustig aan te doen.
Ik zal jullie de (bloederige) foto’s besparen, maar gelukkig kan ik zeggen dat het goed is afgelopen. De wonden waren na een week al weer bijna hersteld en inmiddels zijn ook de blauwe plekken in mijn gezicht weer weggetrokken.
Hierbij nog wel wat foto’s van de mooie uitzichten vanaf Woodmere road.

Na het een dag rustig aan te hebben gedaan bezoeken we zaterdags toch even de farmers market in Smithers. In verschillende standjes prijzen mensen hun producten aan. Muziek is er ook altijd, dit keer speelt een leuk countrybandje waarvan sommige leden leuk zijn uitgedost.
We weten wie de vrouw was die mij na mijn ongeluk naar het ziekenhuis bracht. Ze vertelde in de auto dat ze samen met haar man het mobile home park aan de highway bezit. We kopen een mooi boeket bloemen op op de terugreis naar Round Lake waar ze vlak bij woont brengen we dat langs. Ze is helaas niet thuis, maar haar man die belangstellend vraagt hoe het nu met mij gaat, neemt het in ontvangst en volgens hem zal ze er heel blij mee zijn.