Inmiddels zijn we al weer meer dan twee weken in Canada en wordt het dus tijd iets te schrijven over de voorgaande periode. De reis verliep prima. Negen uur in een vliegtuig is lang en dan is het fijn dat je iets meer luxe aan boord kunt kopen. Deze keer boekten we bij KLM twee stoelen in de ‘premium comfort’ klas en daar hebben we geen spijt van gehad. Het geeft je niet alleen recht op bredere stoelen met meer beenruimte, maar ook de service is wat uitgebreider. Ook op de luchthaven heb je voordeel, want je geniet ook van priority check-in. We hoefden nauwelijks te wachten om onze bagage af te geven en ook bij de beveiliging stond geen rij. Voordat we het wisten waren we door de paspoortcontrole. Het was alleen jammer dat we geen rechtstreekse vlucht naar Vancouver meer hadden kunnen boeken en dus vlogen we via Calgary waar we anderhalf uur moesten wachten op het volgende vliegtuig. Daarna was het nog anderhalf uur vliegen tot Vancouver. Daar gaven we onze bagage af in het bagagedepot en met alleen wat noodzakelijke spullen bij ons stapten we in de shuttle bus naar ons hotel, de Abercorn Inn in Richmond.

‘s-Avonds zochten we nog een restaurant en vonden dat vlak naast het hotel. Het was een Chinees restaurant. Verwar het niet met onze Chinese restaurants want bami goreng, nasi goreng en babi pangang vind je niet op de kaart. Bestek als lepels en vorken is ook niet algemeen, er worden twee sets chopsticks bij geleverd.
Het eten smaakte echter prima en wat wel overeenkomt met onze restaurants, het was gewoon te veel.
We maakten een goede nacht ondanks de lawaaierige airco die wel nodig was en ‘s-morgens vroeg genoten we nog van een ontbijt voordat we de shuttle naar het vliegveld instapten. De andere passagiers waren een Nederlander die al 25 jaar in Canada woonde en zijn gezin kennis wilde laten maken met zijn oude vaderland.
Op de luchthaven aangekomen gingen we eerst koffie drinken en haalden daarna onze bagage op. We hadden wat moeite het depot terug te vinden, maar een behulpzame luchthaven employé was maar al te bereid ons te kunnen helpen. Hij wees ons de goede lift en ging zelfs mee naar beneden. Ook het inchecken ging snel en gemakkelijk. Via de self check-in automaten en enthousiaste hulp van het Air Canada personeel was dat zo maar voor elkaar. De koffers mochten we zelf op de band zetten en toen mochten we door de controle met onze handbagage. Waren vloeistoffen etc. op de luchthavens van Amsterdam en Calgary geen probleem, hier ging het anders. Het grootste deel van de bagage moest open en bijna iedereen die overkwam moest wel iets afstaan. In ons geval was dat een halfleeg (!) busje deodorant. Bovendien duurde het allemaal zo lang dat we ons moesten haasten om op tijd bij de goede gate te komen.
De reis naar Smithers duurde ongeveer anderhalf uur. Cor en Judy wachtten ons op op de luchthaven en nadat we de koffers hadden reden we naar hun huis aan Round Lake waar de Fryske vlag al uithing!