De huurfietsen zijn nog steeds niet gevonden. Vanmorgen weer gebeld met de verhuurder van het appartement en zij zal er achteraan. Het zal wel even duren omdat ze boot naar de vaste wal is. We besluiten daarom maar lopend boodschappen te gaan doen in het dorp, een wandelingetje van anderhalve kilometer. Er is één supermarkt op Schiermonnikoog, de Spar.

Na boodschappen te hebben gedaan kijken we nog even of de kaaswinkel open is. De winkel is een initiatief van de zeven boeren op het eiland die samen het stikstof probleem zijn aangegaan en zoveel mogelijk producten van het eiland in de winkel verkopen. Helaas is de winkel nog dicht. Daarom lopen we door naar het VVV kantoor. Schiermonnikoog is natuurlijk het eiland van de grijze monnik wiens standbeeld niet alleen in het dorp staat, maar ook op de Zuidertoren. Vijf jaar geleden was er nog geen beeldje van te koop als souvenir (wij konden het nergens vinden), maar nu zie ik het staan op een stelling.

We lopen weer terug naar het appartement om te eten en wat we daarna gaan doen is afhankelijk of we wel of geen fiets hebben. We krijgen maar geen bericht en besluiten daarom maar een strandwandeling te maken naar het drie-en-een-half kilometer verderop gelegen paviljoen De Marlijn.

Het is net hoog water geweest en dat is nog te zien op het strand. Een heel stuk staat nog onder water en daarom lopen we langs de duinen in de richting van de Marlijn. Er zijn veel mensen die waarschijnlijk het zelfde idee als wij hadden: even lekker een paar dagen uitwaaien. Ver in zee is een aantal kite surfers bezig met hun hobby. Toen Janita vanmorgen een wandelingetje maakte naar het strand hielp ze een man met zijn uitrusting. Diezelfde man komen we nu weer tegen. Hij is onderweg om een grotere vlieger op te halen en gaat dan weer de zee op.

Bij de Marlijn gaan we weer van het strand af en drinken een kop koffie met een lekker stuk appeltaart. Dat hebben we wel verdiend na die lange wandeling.

Dan gaan we via het fietspad in de duinen weer terug naar het appartement. Het is nog een dik uur lopen. We passeren een gebied waar men jaren geleden al bezig was met het herstel van het oorspronkelijk duinlandschap en dat heeft resultaat opgeleverd. Het duinzand is weer zichtbaar en kan weer vrij stuiven zoals het de bedoeling is met duinen.

Dan komt de vuurtoren in zicht en weten we dat we bijna op onze bestemming zijn. Via Noderstraun komen we terug op de Badweg en lopen dan naar ons appartement.

Omdat we niks van de fietsen hebben gehoord bellen we nog maar eens. Iemand anders van de verhuurorganisatie belooft de fietsenverhuurder te bellen en komt even later met goed nieuws: “De fietsen zijn vanmiddag afgeleverd en in de fietstas van een fiets liggen de sleutels”.
En inderdaad, de fietsen staan er en dat is goed nieuws. Nu hoeven we voor het avondeten niet opnieuw naar het dorp te lopen. We eten vanavond in de Tox Bar, op Schiermonnikoog een bekende bar, café en dancing.